Belevenissen in Japan

Als kandidaat-voorzitter van JCI Nederland zijn er enkele pareltjes van kansen. De mooiste daarvan is wellicht de JCI Academy.

1

Op 1 juli vertrok ik bepakt met een heleboel echt Hollandse cadeautjes richting Tokio. Met een grote groep Europese vicevoorzitters had ik afgesproken in Tokio om, voor onze trip naar Kumamoto, de Japanse hoofdstad te verkennen. Wij werden vrijwel direct door een aantal leden van JCI Tokio warm ontvangen. Zij hebben ons de toeristische hotspots laten zien en het nachtleven laten ontdekken. Dat bestaat in Japan uit heerlijk eten (nee, ook andere dingen dan sushi) en dan wat leuks doen, zoals karaoke, en dan nog meer heerlijk eten. Hoe die Japanners zo gezond blijven… Voor mij is het geheim gebleven.

3

Vanuit Tokio pakten we op woensdag 5 juli de ‘Shinkansen’ (de wereldberoemde bullit train) naar Kumamoto. Kumamoto ligt op Kyushu, het meest zuidelijke, grote eiland van Japan.

JCI Kumamoto was dit jaar verantwoordelijk voor de organisatie van de Academy. Tezamen met de COC (Congress Organizing Committee) hebben zij voor een geweldige ervaring gezorgd! In Kumamoto werden wij opgewacht door de lokale JCI-leden en Kumamon (letterlijk beer-mens), de mascotte van Kumamoto.

4

Na een rustige avond ging op donderdag de Academy dan “eindelijk” echt van start, althans voor de internationale delegates. De Japanse delegates zouden maandag aansluiten.

5

We begonnen met een lesje over de Japanse taal en cultuur. Als snel leerden we dat Japans niet zo moeilijk is als het lijkt… Als je hallo, sorry of dank je wel wilt zeggen, kun je gewoon ‘domo’ zeggen. Dan is het goed! De cultuur krijg je echt niet in een uurtje onder de knie. Verblijven in Japan is een grote achtbaan van verrassingen. De een leuker dan de ander. Vervolgens hebben we Kumamoto ontdekt. Helaas was het regenseizoen, dus buiten verblijven was niet ideaal.

Een van de meest bijzondere onderdelen van de Academy is de homestay bij een Japanse familie. Ik werd vrijdag warm ontvangen door de familie Tanabe, waar ik tot en met zondag zou verblijven. Het gezin bestaat uit een grootvader Takayuki, een vader, Narimasa en een moeder, Ayumi (beiden van mijn leeftijd) en drie kinderen van 14, Takako 11, Yuki en 7, Reiko. Takako spreekt een aardig woordje Engels voor haar leeftijd en had een heel boekje voor mij gemaakt over haar familie, huis en alle activiteiten die wij zouden ondernemen.

67

Na een heerlijke sushimaaltijd, een bezoek aan een traditionele Japanse tuin, een BBQ met vrienden en familie, kreeg ik ook nog een grote verrassing: een zomerkimono cadeau. Het is onbeschrijfelijk hoe ontzettend lief deze familie voor mij is geweest. Niets was te gek en nee-zeggen kennen ze niet. Dat maakt je ook heel alert: uitkijken met wat je vraagt en wat je zegt, want voor je het weet is het geregeld.

2

En toen begon de Academy en daarmee de ontmoeting met de Japanse delegates. Uit iedere prefectuur waren twee deelnemers. Na een traditioneel Shinto-gebed moesten we op de foto: een onderneming van jewelste, maar het resultaat mocht er dan ook zijn.

De Academy kun je vergelijken met de Dutch Academy (dus voor degenen die nog niet geweest zijn, schrijf je snel in!!), alleen dan 5 dagen lang en enorme cultuur- en taalverschillen. Mijn team – team Nui – bestond uit drie Japanners en één Japanse, een Nieuw-Zeelandse, een Senegalees en een Italiaan. Wij hadden het grote geluk dat twee van de vier Japanners goed Engels spreken, terwijl communicatie met de andere twee door middel van taal een grote uitdaging was.

8

De mooiste les is dan ook dat taal een handig communicatiemiddel is, maar zeker niet de enige! Met handen, voeten, tekeningen en wat dies meer zij, kom je ook heel ver.

De lessen en ervaringen van de Academy zijn talrijk en die vertel ik jullie graag nog eens bij een volgende gelegenheid.

Een ding staat vast: deze ervaring zal ik nooit meer van mijn leven vergeten en ik gun haar jullie allemaal!

さようなら

(Sayonara)

レニ

(Leni, oftewel Renée)

 
deel organiserend comite.jpg